Тој извесно време беше на интензивна нега во една од приватните болници во земјата, каде што беше под надзор на лекари, додека неговата здравствена состојба нагло се влоши последните денови. Нано доживеа срцев удар, а претходно беше лекуван од проблеми со дишењето.
Еден од најважните политичари во посткомунистичкиот период на Албанија, Фатос Нано, постојано „исчезнуваше“ и се „враќаше“ на политичката сцена во клучни моменти за земјата, објавува Топ ченел.
Роден на 16 септември 1952 година во Тирана, дипломирал политичка економија во 1974 година, а врвот на својата кариера го достигна пред падот на комунистичкиот режим десет години подоцна, кога стана истражувач за социоекономски прашања и реформи на пазарната економија во земјите од Источна Европа во Институтот за марксистичко-ленинистички студии во Тирана, под надзор на сопругата на поранешниот диктатор, Неџмија Хоџа.
Тој беше активен учесник во турбулентните политички промени што, како и во другите земји од Источниот блок, се случија во Албанија.
Неговиот подем беше брз. Во декември 1990 година, тој беше назначен за генерален секретар на Советот на министри, а еден месец подоцна стана вицепремиер во владата на Адил Чарчани. На крајот на февруари 1991 година, Рамиз Алија му ја довери функцијата премиер со задача да го подготви преминот на земјата кон либерална демократија и пазарна економија.
По изборите на 31 март 1991 година, Нано доби мандат да формира влада, но остана на таа позиција само неколку недели, бидејќи поднесе оставка поради бранот штрајкови што ја зафатија земјата.
Негова неоспорна заслуга во тој период беше трансформацијата на Социјалистичката партија од наследена комунистичка организација во модерна социјалдемократска партија со западни ориентации.
Доаѓањето на власт на демократите во 1992 година донесе тежок период за Нано.
На 30 јули 1993 година, тој беше уапсен во обвинителството и обвинет за „злоупотреба на службената должност и фалсификување на службени документи во врска со италијанската помош“. Девет месеци подоцна, тој беше осуден на 12 години затвор.
Немирите од 1997 година доведоа до негово ослободување од затвор и враќање таму каде што социјалистите го сакаа – на чело на партијата. Три месеци по неговото ослободување од затвор, тој ги предводеше социјалистите до враќање на власт, која ја држеа осум години, иако тој продолжи да доживува политички подеми и падови.
Нано, како што признаа неговите критичари, имаше заслуга за враќање на нормалноста во земјата уништена од економскиот колапс предизвикан од пирамидалните шеми.
Сепак, тој остана премиер само една година, поднесувајќи оставка на 28 септември 1998 година, нешто повеќе од две недели по атентатот врз Азем Хајдари.
Тој ја напушти владата, но ја задржа контролата врз партијата, и покрај внатрепартиските превирања за време на неговото осумгодишно владеење.
Тој повторно стана премиер на 31 јули 2002 година и остана на функцијата до неговиот пораз на изборите во јуни 2005 година, кога мораше да му ја предаде власта на својот политички противник, кој некогаш го затворил – Сали Бериша.
Оттогаш, тој ги поминувал своите денови помеѓу Виена, каде што живеел со своето семејство, и Тирана, каде што се појавувал секогаш кога се дискутирало за избор на нов претседател.
Неговата желба да стане шеф на државата не била остварена ниту во 2007 година, кога Бамир Топи ја презел функцијата, ниту во 2012 година, кога Бериша, иако размислувал за тоа, на крајот го избрал покојниот Бујар Нишани.
Неговиот приватен живот бил исто толку бурен како и неговиот политички. Неговиот прв, 25-годишен брак бил со Режина Нана, со која имал две деца – Сокол и Едлира. Во 2002 година, неколку месеци по разводот, тој го објавил својот брак со Јоана.
Сметан за либерална фигура во рамките на албанската левица, Фатос Нано ја трансформирал Социјалистичката партија од болшевичка организација во модерна прогресивна левица.
На крај, но не и најмалку важно, Фатос Нано бил единствениот политичар од транзицискиот период кој се откажал од политиката и никогаш не се вратил, по неговиот изборен пораз во 2005 година.
Извор: vecer.mk
