Охридското Езеро не е само вода меѓу два брега, туку природно и културно наследство што мора да се чува секој ден. Но, последната еко-акција повторно покажа дека под мирната површина на езерото се крие сериозен проблем — отпад што со години завршувал на дното.
На плажата кај хотел „Бисер“ во Калишта викендов се одржа четвртата меѓународна еко-акција за чистење на Охридското Езеро, под слоганот „Нов живот за езерото“. Во акцијата учествуваа нуркачки клубови од Македонија, како и гости од Србија и Хрватска, заедно со волонтери, граѓани и еколошки активисти.
Организатори беа Клубот за подводни активности „Езерски Пулс“ и Нуркачкиот клуб „Скаут“ од Струга, а се вклучија и членови на Клубот за подводни дејности „Охрид“.
Нуркачите предупредуваат дека на дното на езерото завршуваат автомобилски гуми, градежен шут, пластични столови, маси, стаклена амбалажа и отпад фрлен од пловни објекти или од брегот. Според сведочењата од терен, од езерското дно може да се извади толку отпад колку да се „опреми двособен стан“.
Најзагаден како критична точка се посочува потегот кај Радожда, но отпад се пронаоѓа и во делови што важат за туристички привлечни.
На брегот, волонтерите го прифаќаа, селектираа и депонираа отпадот што нуркачите го вадеа од водата. Акцијата имаше цел не само да се исчисти дел од езерото, туку и да се испрати порака дека Охридското Езеро не смее да се третира како скриена депонија.
Охридскиот регион е впишан на Листата на светско наследство на УНЕСКО како мешано природно и културно добро. Езерото првично било впишано во 1979 година поради природните вредности, а една година подоцна и поради културното наследство. Во 2019 година заштитата беше проширена и на албанскиот дел од езерото.
Токму затоа секоја гума, секое парче пластика и секој фрагмент градежен шут на дното имаат поголема тежина од обичен отпад. Тие се доказ дека светско наследство може да биде загрозено и од секојдневна негрижа.
Нуркачите и волонтерите можат да извадат дел од отпадот, но долгорочната заштита бара систем: контрола на отпадот од пловни објекти, редовен мониторинг на критичните точки, санкции за загадувачите, подобра инфраструктура за отпад и континуирана поддршка за клубовите што работат под вода.
Ова не е прашање само за Охрид, Струга, Калишта или Радожда. Охридското Езеро е наследство што ја надминува локалната слика и туристичката разгледница. Ако отпадот продолжи да се турка под површината, проблемот нема да исчезне — само ќе стане потежок за решавање.
Најсилната порака од акцијата во Калишта е едноставна: езерото памети сè што човекот сака да заборави. Но памети и луѓе што влегуваат во студена вода за да извадат туѓ отпад, волонтери што помагаат на брегот и граѓани што покажуваат дека заштитата почнува со лична одговорност.
Извор: zurnal.mk
