Неодамна учествував во дебата на која еден од учесниците, уредникот на The Economist, Кенет Кукиер, го критикуваше мојот став за технологијата како непотребно песимистички. Тој самоуверено тврди дека треба да бидеме пооптимисти за технолошкиот напредок бидејќи таквиот напредок наводно ќе ни помогне да ја решиме кризата со климатските промени.
Кукиер признава дека не е само оптимист, туку и непоправлив оптимист кога станува збор за технолошкиот напредок и тврди: „За сите глобални предизвици со кои се соочуваме, во голем дел поради технологиите што ги создадовме, од индустриската револуција до барутот, токму технологијата ќе биде она што ќе ни помогне да ги надминеме“.
Кукиер признава дека технологиите се извор на многу од „глобалните предизвици со кои се соочуваме“, но верува дека технологиите ќе бидат и решението. Причината за оваа верба во технолошкиот напредок се должи првенствено на верувањето дека вештачката интелигенција е толку радикално различна и супериорна од претходните технологии што не само што ќе ги реши нашите проблеми, туку ќе ги реши и проблемите предизвикани од претходните технолошки решенија.
Но, таквиот ентузијазам за вештачката интелигенција сега изумира бидејќи возбудата што првично ја опкружуваше вештачката интелигенција сè повеќе и повеќе се заменува со разочарување.
Како што ЧетГПТ до неодамна беше лице на успесите на вештачката интелигенција, сега е лице на нејзините неуспеси. Секој ден новинарите помагаат да се расветли реалноста зад тоа како функционира ЧетГПТ, како што се извештаите за невидливата работна сила во Кенија и Пакистан кои помагаат да се обучи ЧетГПТ; огромното влијание врз животната средина на центрите за податоци на ЧетГПТ; препакувањето на работата на писателите и уметниците како своја, без да се даде кредит или да се плати за тоа дело; извештаите за тоа како ЧетГПТ некогаш дава одговори кои се чини дека се засноваат на факти, но во суштина се засноваат на халуцинации пренесени како факти.
Од страв дека ЧетГПТ ќе ги остави луѓето без работа, се префрливме на страв колку може да бидеме отпуштени или тужени затоа што сме го користеле ЧетГПТ.
Сепак, иако се чини дека возбудата околу вештачката интелигенција исчезна, самата вештачка интелигенција не исчезна. Ако сè уште се инвестираат милијарди во нејзиниот развој, во што таа досега била ефикасна?
Еден од одговорите е дека таа веќе успеала да ги направи богатите луѓе уште побогати.
Без разлика дали вештачката интелигенција обезбедува поврат на инвестицијата или не и дали вештачката интелигенција некогаш ќе се покаже дека е способна да го замени човечкиот труд, таа веќе се покажа како неверојатно успешна од перспектива на капитализмот.
Важно е уште нешто: без разлика дали вештачката интелигенција некогаш ќе биде способна да решава „глобални предизвици“ како климатските промени, самата идеја дека таа би можела да ги реши нашите проблеми и дека би можела да ги запре климатските промени е веќе доволна да се намали притисокот врз корпорациите да го намалат загадувањето, да се ублажи притисокот врз политичарите да бараат вистински решенија за климатските промени и да се ублажи притисокот врз сите нас да се соочиме со реалноста на кризата.
Ја знаеме вистината за вештачката интелигенција, но компаниите ја сакаат бидејќи таа сè уште е начин да се заработат пари, а ние сè уште зборуваме за неа затоа што ни дава тема за која ќе зборуваме наместо за климатските промени. И бидејќи постојано зборуваме за тоа, компаниите можат да продолжат да заработуваат пари од ВИ. А бидејќи компаниите постојано заработуваат пари од тоа, можеме да продолжиме да зборуваме за истото. Се чини дека сме заглавени во маѓепсан круг.
Прашањето што треба да го поставиме не е дали можеме да престанеме да ја следиме вештачката интелигенција, туку дали можеме да престанеме да бараме нихилистички бегства од соочувањето со реалноста.
ИЗВОР: off.net.mk
