По скандалот и полицискиот извештај поднесен против него од пејачката Ана Николиќ, композиторот Горан Ратковиќ Рале реши за прв пат отворено да проговори за сè што се случило зад затворени врати.
Неговата исповед открива низ каква агонија поминувал, колку ги сакал Ана и нејзината ќерка Тара, но и што навистина се случило за време на бројни конфликти, вклучувајќи го и инцидентот на пумпата во Босна.
– Јас сум од мојот прекрасен живот… Направив роб. Не можам да кажам дека не сум виновен бидејќи свесно влегов во сè, а ја сакав и Тара. Не е мое дете, но е како да е. Тоа е едно прекрасно дете. Едноставно кажано, повеќе немав авторитет над мојот живот, ниту пак донесував свои одлуки.
Како што вели, набрзо се изгубил себеси и станал човек што е манипулиран.
– Бев тркач на долги патеки, бев возач, сè друго, едноставно не бев тоа што треба да бидам, што е Рале. Станав крпата со која таа го бришеше подот. Кога почувствува дека може, секако го користеше тоа. Кулминираше без престан. На почетокот се мачев, си велев дека повеќе не може вака, а од друга страна, си велам дека сè ќе биде во ред, сè ќе си дојде на свое место.
Генерално, немавме некој клучен проблем освен нејзиното однесување. Можеше да фрли чаша, шише кон мене, да извади ножици за да ме прободе. Никогаш не знаев што ме чека кога ќе стигнеше до таа фаза, можев да очекувам сè. Имав впечаток дека живеам во филмот „Балкански шпион“, кога што и да направи или каже Бора Тодоровиќ, Бата Стојковиќ го толкува на свој начин. Морав да внимавам на секоја запирка, на секој збор, за да не извади нешто од контекст. Си даде целосна слобода да каже што сака. Нејзиното покритие за сè беше дека никогаш не лаже и секогаш е во право. Јас сум некој што не зборува многу, па се испостави дека лажам.
Рале откри дека кавгите биле присутни уште од почетокот на нивната врска и дека дури и соседите знаеле за нив.
– Што се однесува до конфликтите, имаше од самиот почеток. Не се случи само сега. Мислам, сите наши соседи го слушнаа тоа, го знаеја тоа. Кога велам соседи, не мислам само на моите соседи, туку и на нејзините соседи. Значи, хаосот беше секојдневен, но нешто нè поврзуваше, не знам, можеби некаква прекумерна љубов, навистина не знам, но генерално не беше нормално од самиот почеток, беше многу, многу, многу болно.
И да бидеме јасни, љубомората не е единствената причина за нашите конфликти. Значи, таа ме обвинува за фактот што бев во Гранд од првиот ден и бев најдобар пријател со Саша Поповиќ и направивме толку многу заедно, но на крајот се разделивме. Затоа што не направив ништо, не добив ништо, немам поим што да добијам. Секогаш ја сакав мојата слобода, ја имав каква што ја имав додека не ја запознав неа. Кога ја запознав, тогаш почна лудилото ден по ден, да кажам, ден по ден.
На пример, одам во студио во 12 часот на работа, чекам Тара да дојде во 5, а потоа одам со Тара. Супер е со неа, детето си игра во игралната и јас уживам. И така три дена по ред. И таа ми вели, не сум те имал три месеци. Гледај, три дена, три месеци. Не ме сакаш, само ме сакаш, ме сакаш, ме сакаш.
Подолу, тој открива какви биле нивните расправии за музиката и настапот.
– Затоа што мислев, не знам, дека си го изгубил чувството за музика, дека не можеш да пееш, знаеш, не знаев. Потоа се појави проблем од епски размери, не ми веруваш, по ѓаволите, ѓубре си, ќе ми кажеш што е ова. Значи катастрофа е, таму се каравме толку многу, таа вечер, ајде да не зборуваме за тоа. Мило ми е што не си го изгубил чувството за музика. Се испостави: „Не верувам во неа“ и „Јас сум ѓубре, срање, како и сите други“, немам поим, а да не спомнувам кои зборови ги користиме сега.
Значи, работам со бендот една година, таа не дошла на ниту една проба. Кога се најдовме во ситуација да одиме на настапите, им реков: „Добро, ајде да направиме проба со бендот“, и не, брат, јас знам сè. Значи, добро, ако одиме на настапот без никаква проба, правам список како треба да помине. Таа листа трае три песни.
– После тоа таа се менува како што сака, дај ова, дај она. И тука почнуваат проблемите. Па, не можеш да се однесуваш така. Ако сакаш да направиш листа, ја правиш и им ја даваш на луѓето претходниот ден за да можат луѓето да ја видат, за да знаат кој треба да стави која боја според песната. Таа никогаш не го правела тоа. Но затоа има тензија пред секој настап. Јас не влегов прва. Таа ми вели: „Ми ја креваш тензијата!“ Како да ја кренам твојата тензија? Што направив за да ја кренам твојата тензија?
Значи, навистина не разбирам. Сè уште се кријам. Другата работа, мислам, навистина се воздржувам. Има толку многу работи што би ѝ ги кажал, но молчам. Значи… не знам како да се поставам. Ако кажеш нешто, проблем. Ако молчиш, проблем. Тензијата е затоа што молчам. А ако проговореше, ќе беше уште полошо затоа што, се разбира, не би можел нормално да разговарам со неа. Колку нормално?
На крајот, Рале признава дека сè издржал затоа што навистина ја сакал Ана.
– Но, јас го прифатив она што го кажа. Сметајќи дека нејзиното лудило ќе се смири во еден момент. Затоа што навистина ја сакав. За жал. Оттука дојдовме. Требаше денес да одиме на Малдивите. Сè беше платено. Тоа не успеа. Браво за нас. Ги гледам и оние што ме поддржаа. Па, верувајте ми, ако она што го кажува е вистина, јас би бил првиот што ќе ја поддржи. Без оглед на фактот дека јас сум актерот во таа приказна. Јас би бил првиот што ќе ја поддржи. Но, за жал, нека секој верува во што сака. Мислам, има милион работи, колку милион? Можев да зборувам сигурно 24 часа без престан за тоа што се случува. Но, нема, нема да плукам по себе, нема да плукам по неа. Затоа што на крајот на краиштата, таа е дел од мене на некој начин. И би завршил со тоа – изјави Рале за Курир.
Извор: vecer.mk
