Понекогаш, зад привидната блискост, стојат модели на однесување што го задушуваат личниот простор, создаваат вина и поттикнуваат емоционална зависност. Токсичните односи во семејството можеби не се очигледни, но со текот на времето можат да доведат до исцрпеност, нарушена самодоверба и трајно чувство на несигурност. Експертите предупредуваат дека постојат јасни знаци што укажуваат дека границите во семејството не се здрави.
1. Сите емоции и проблеми се споделуваат без граници
Кога родителите ги споделуваат своите лични фрустрации, финансиски грижи или конфликти во врската со своите деца, тоа може да изгледа како искреност, но всушност може да ја преминува границата. Различни советници објаснуваат дека премногу отворените разговори наменети за возрасните ги оптоваруваат децата и создаваат чувство на одговорност за емоциите кај другите луѓе.
2. Членовите на семејството не можат сами да донесуваат одлуки
Во семејствата со токсична блискост, секоја одлука, дури и најмалата, станува заедничка работа. Експертите забележуваат дека во ваквите односи, мислењето на поединецот често се игнорира, а обидите за независност се толкуваат како предавство. Резултатот е постојана несигурност и страв од разочарување на другите.
3. Чувството на вина се користи како доказ за љубов
Кога љубовта е поврзана со чувство на должност, блискоста ги губи своите здрави граници. Речениците како „ако навистина ме сакаше, немаше да го направиш тоа“ не се изрази на приврзаност, туку форма на емоционална манипулација. Со текот на времето, таквата динамика ја поттикнува вината и ја потиснува автентичноста.
4. Приватноста се доживува како дистанцирање
Во семејствата каде што преовладува токсичната блискост, секоја потреба за простор се толкува како отфрлање. Родителите или партнерите можат да станат премногу вклучени во животите на другите луѓе – читајќи пораки, го испитуваат секој детаљ или очекуваат постојана достапност. Таквото однесување ја задушува индивидуалноста и создава тензија.
5. Губење на чувството за сопствен идентитет
Кога сите одлуки и емоции се споделуваат, границите помеѓу „јас“ и „ние“ речиси исчезнуваат. Советниците истакнуваат дека во ваквите семејства, членовите честопати повеќе не знаат што навистина сакаат, бидејќи нивните потреби секогаш се подредени на потребите на другите. Со текот на времето, се појавува чувство на празнина и губење на себеси.
Токсичната поврзаност во семејството ретко исчезнува сама од себе. Првиот чекор кон промена е да се препознаат овие обрасци и да се побара поддршка – без разлика дали преку искрен разговор, советување или стручна помош – со цел да се обноват семејните односи врз основа на почит и меѓусебно разбирање.
Извор: vecer.mk
