Психологот од гимназијата „Јосип Броз Тито“, Кристина Атанасова во Аргумент плус рече дека на повикот на МОН во соработка со Комората на писхолози, УНИЦЕФ и Црвениот крст на Македонија, за психолошка поддршка на засегантите семејства од трагедијата во Кочани се пријавиле околу 100 психолози.
Според неа, тие секојдневно се на терен во Кочани и Штип и работат со сите кои имаат потреба од психолошка поддршка.
„На повикот на МОН, стануваше збор за повик инициран од Комората на психолози, УНИЦЕФ и Црвен крст. Тие орагнизара обука за пружење на психолошка помош во кризни ситауции, ние сме се соочиле со вакви трагедии но со трагедија од овој размер не. За прв пат се појави потреба да се реагира итно и да се пружи помош и поддршка. Се пријавивме околку 100 психолози. Обуката се случуваше до доцна навечер и тука се виде желбата на психолозите несебично да помогнат. Викендот ја поминавме обуката и веднаш излеговме на терен. Најголем дел од колегите се во Кочани, распределени во училиштата и градинките и работат со сите. Јас сум во Штип имаме канцеларија воЦентарот за младинско советување на УГД, но исто сме и на терен и во училиштата и градинките“, рече Атанасова.
Таа објасни и дека загубата на близок човек е најголемата болка за еден човек.
„Губењето на близок е психички најголема болка. Конкретно можам да кажам дека и родителите но и другари, пријатели се вклучени во работата со нас. Тука се соочуваме со моментот дека кога еден човек губи блиска личност како да губи дел од себе и треба да најде механизам како да функционира без тој битен дел. За да соработуваме со смејствата треба да има согласност и соработка од нив. Прво треба да се прифати ситуацијата дека се случила па да се научи да се живее со тоа. Кај родителите има неколку фази. Првата фаза е фазата на шок која трае неколку дена, тоа е психолошки нормално кога не сме очекувале нешто а се случило. Потоа доаѓа фаза на негација и тоа е кога тие одбиваат да ја прифатат реалноста, се јавува лутина, бес, гнев себеобвинување и тоа го имаше и кај децата кои биле таму со кои разговаравме. Таа фаза е тешка, таа се надминува кога доаѓа фазата на тага, кога реалноста е прифатена, тагуваат, ние како психолози им овозможуваме да поминуваат низ таа болка, и последната фаза е кога првенстевно родителите се учат како да живеат со фактот дека нивното дете не е присутно и тука ние даваме прва психолошка помош, да го негуваме споменот, болката ќе постои но организмот ќе се научи да живее со тоа“, додаде Атанасова.
Извор: 24vesti.mk
