Во свет во кој омразата станува нормална појава, да останеш човек е храброст!
Светот е полн со омраза, а животот со неправди, но не дозволувај туѓото зло да ја промени твојата добрина.
Пишува: Беким Сејфулаху, психолог
Денес живееме во време кога луѓето осудуваат без да познаваат, повредуваат без да размислат и мразат, а притоа ни самите не ја знаат причината. Понекогаш, човекот на кому му е најпотребен убав збор, добива збор што уште повеќе му ја оптоварува душата.
Колку луѓе се насмевнуваат во текот на денот, додека ноќе се борат со болка што никој не ја гледа? Колку срца се скршени од зборовите на оние што некогаш ги сметале за семејство, пријатели или блиски луѓе?
А сепак, на светот не му е потребна уште поголема омраза. Му се потребни луѓе што знаат да простуваат, да разбираат и да прават добро, дури и кога животот не бил добар кон нив.
Не станувај како оние што те повредиле. Не ја губи својата човечност само затоа што некој не знаел да ја цени. Не дозволувај срцето да ти се претвори во камен само затоа што некој не се грижел за него.
Да се биде добар не значи да им дозволиш на другите да те газат. Тоа значи да знаеш да поставиш граници, да се оддалечиш од злото и да не ѝ дозволиш на омразата да владее со твојата душа.
На крајот на краиштата, животот поминува побрзо отколку што мислиме. Еден ден, нашите имиња ќе бидат заборавени, богатството ќе остане зад нас, а многу од работите за кои денес се бориме ќе ја изгубат својата смисла.
Она што ќе остане е начинот на кој сме ги натерале другите да се чувствуваат.
Затоа, ако можеш, биди причината поради која некој денес ќе се насмевне. Ако не можеш некому да му помогнеш, барем не ја зголемувај неговата болка. Ако не се согласуваш со некого, не заборавај дека и тој има срце и своја животна приказна што можеби не ја познаваш.
Зашто, во свет што заборава да биде човечен, можеби најголемиот чин на храброст е да останеш човек.
Не прашувај се само какво зло ти направил светот. Прашај се и какво добро можеш ти да му дадеш.
Едно прашање до сите нас: Дали стануваме подобри луѓе или едноставно се навикнуваме да живееме со омразата?
