Тој на отворањето на Минхенската безбедносна конференција рече дека Конференцијата отсекогаш била „сеизмограф на политичката ситуација“ и додаде дека во последните години сме сведоци на зголемени тензии и конфликти во светот, вклучително и руската агресија во Украина.
„Заедно, влеговме во ера која повторно е многу отворено обележана со моќта и политиката на големите сили. Прво, го гледаме насилниот ревизионизам на Русија, нејзината брутална војна против Украина, против нашиот политички поредок со секојдневни сурови воени злосторства. Значи, ова е само најпроницливиот израз што го гледаме секој ден. Исто така, гледаме и други настани во светот кои се различни од она што често го дискутиравме во оваа просторија“, рече Мерц.
Според него, Кина сака да биде лидер во обликувањето на светот и со години го подготвува теренот за ова со стратешко трпение, а во догледна иднина, Пекинг би можел да биде еднаков на Соединетите Држави во воена смисла.
„Кина систематски ги експлоатира зависностите на другите луѓе и го редефинира меѓународниот поредок во своја корист. Ако постоел униполарен момент по падот на Берлинскиот ѕид, тој одамна е исчезнат. Правото на САД на лидерство е оспорено и веројатно изгубено. Враќањето на политиката на моќ, сепак, не е само вкоренето во соперништвото меѓу големите сили; тоа е исто така одраз на немирни, вознемирени општества во време на револуционерни промени. Тоа е израз на желба, исто така и во многу демократски држави, за силно лидерство во глобализиран свет во кој демократиите особено се приближуваат до границите на нивниот капацитет за дејствување“, рече тој.
Тој додаде дека политиката на големите сили се чини дека дава силни и едноставни одговори, барем за големите играчи и барем на прв поглед.
„За жал, политиката на големите сили се одвраќа од свет во кој зголемената меѓусебна поврзаност се преведува во владеење на правото и мирни односи меѓу државите“, рече тој.
Тој исто така верува дека политиката на големите сили има свои правила – таа е брза, остра и честопати непредвидлива, се плаши од сопствените зависности, но ги користи зависностите на другите и, доколку е потребно, дури и ги експлоатира.
Според него, во срцето на ова е битката за сфери на влијание, зависност и потчинетост, каде што природните ресурси, технологиите и синџирите на снабдување стануваат алатки за преговори.
„Ова е опасна игра. На почетокот за мали играчи, но подоцна веројатно и за големи играчи. А нашите пријатели во САД се прилагодуваат на тоа со брзо темпо. Тие ја разбраа сопствената потреба да ја стигнат Кина во некои области и извлекуваат радикални последици во нивната стратегија за национална безбедност. Тие го прават ова на свој начин, што не го забавува овој тренд, туку го забрзува. И ние, Европејците, исто така се подготвуваме за оваа нова ера. И доаѓаме до различни заклучоци од, на пример, администрацијата во Вашингтон. Нашата примарна задача како Европејци, а секако и како Германци, е да ја прифатиме оваа нова реалност денес, но тоа не значи дека ја прифаќаме како неизбежна судбина“, рече Мерц.
Тој нагласи дека германската надворешна политика во последните децении имала нормативен вишок и дека, со најдобри намери, ги критикувала кршењата на меѓународниот поредок низ целиот свет.
„Таа често опоменуваше, бараше и караше, но не беше доволно загрижена за фактот дека честопати немаше средства да го реши проблемот. Овој јаз помеѓу амбицијата и можноста стана преголем“, рече Мерц.
Извор: vecer.mk
