„За мене работата почнува во 5.30 до 15.00 кога ќе се вратам дома е заморно, но некако се снаоѓаме“…
Вака ја започнува својата приказна учителката од Сарај, Семине Селами, која 17 години предава во селата . Вели дека никогаш не се откажала од оваа задача и покрај тешкотиите со кои се соочува да стигне до училиштата во планинските села.
„Размислував да се откажам, но кога ми текнува на учениците, добивам сила да дојдам на работа. Од Сарај патувам до транспортниот центар, па со 67-ца доаѓам овде во Зелениково, па колегите ме чекаат да идеме заедно на работа до селото Вржале.. Зимно време, кога патот е непрооден одиме и пешки и се враќаме пешки со колегите за децата да имаат настава“, вели Семине.
Покрај тешкотиите на патот, наставничката Селами рече дека честопати се соочувале и со недостаток на услови за учење, особено кога станува збор за имплементација на новиот наставен концепт.
„Како што можете да видите ја имаме само оваа зелена табла. Во училиштето нема ТВ, електронска табла, компјутер. Дали го пополнувате електронскиот дневник? Да, го пополнувам. Каде го пополнувате? Бидејќи тука нема интернет, дома завршувам“, додава Семине.
7 Март, денот на наставниците и образованието на албански, годинава беше одбележан без соодветни опрема за настава во училиштата, без спроведување на реформите, без учебници. Наставниците се особено револтирани и поради непотпишување на новиот колективен договор со кој освен усогласувањето на платите, се регулираа и трошоците за превоз на наставниците кои работат на оддалеченост повеќе од 2,5 километри од нивното место на живеење, а кои сега се на нивен трошок.
Мелихате Рустеми
Извор: alsat.mk
