ЕКСКЛУЗИВНО | Срѓан Марјановиќ: Никогаш не ја бркав славата, искрено сакав да правам музика за себе, не за другите

6 mins read

Дека „времето е мерка на сите нешта“ најдобро се покажува во уметноста, онаа искрената, автентична, од срце, вистинска. Онаква каква што музиката што допира срца и отвора души ќе се потврди во педесетгодишната кариера на легендарниот ју-рок музичар, новинар и писател, Срѓан Марјановиќ.

Неговата кариера е како и неговата музика, лирска, спонтана, искрена, континуирана и трајна, и одново свежа, па својата потврда во времето ќе си ја живее деновиве.

Интернационална награда за текст, државно признание за придонес, три романи напишани во еден здив, кои соборуваат рекорди на читаност само говори дека жарот за создавање и понатаму трае.

Срѓан Марјановиќ
Фото: Приватна архива

Речиси педесет години кариера во континуитет звучи неверојатно. Како успеавте да одолеете на трката за слава, флертувањето со трендовите, недодворувањето на меинстримот и одржувањето на вашиот музички идентитет низ сите тие години?

– Не беше толку едноставно? Музиката е живо битие и трендовите релативно брзо се менуваат, но јас сум тврдоглав тип и многу принципиелен. Се одлучив за некој специфичен (за мене) емотивен стил, поврзан со акустична (или електрична гитара)… Го напуштив концептот со бенд, па иако имав придружна група „Пума“ 12 години, продолжив сам. Различни ветришта дуваа во музиката во тие педесет години. Моите колеги (многу) преминаа од блуз во панк, или „њу вејв“ за да останат во тренд. Не можев да го „сварам“ тоа. Мило ми е за тоа и мислам дека се исплатеше што си останав доследен на себе сите тие години. Никогаш не ја бркав славата, таа ме следеше тука и таму, но тоа не ми беше поентата. Искрено сакав да правам музика за себе, не за другите.

Срѓан Марјановиќ
Фото: Приватна архива

На кантавторот не му се туѓи зборовите, уште помалку затоа што во младоста сте пишувале новинарски текстови, а сепак почекавте да соберете одредено животно искуство за да се роди првата книга. Кога сфативте дека треба да го напишете вашиот прв роман?

– Уште кога студирав новинарство, секогаш знаев дека освен песни ќе напишам уште нешто. На почетокот тоа беа музички критики за весници. Дури и уредував некои, но брзо ми помина. Мислев дека имам време за книга. Тогаш кога ќе се навратам на одредени години и искуство, и кога тоа ќе го посакувам барем онолку колку што ја сакав музиката. Поминаа многу години и излезе првиот, автобиографски роман „Стринг“ (Жици). Неколку години подоцна „Ок, ќе се пресоблечам“, а неодамна најновото „Не ти кажав сѐ“. И тие секогаш беа придружени со промотивни песни и спотови.

Срѓан Марјановиќ
Фото: Приватна архива

Една мудрост вели дека „ништо не нѐ прогонува како неискажаното. Дали тоа можеби беше поттик да „признаете дека не сте кажале сè“ преку книгите?

– „Не ти кажав сѐ“ е реченица која главниот лик во книгата му ја кажува на својот пријател, признавајќи му дека ја изневерил жената за која најмногу се грижел во животот и дека поради тоа го изгубил најмилото во животот? Инаку, никогаш не „кажуваш сѐ“. Некогаш намерно, а некогаш случајно. На тој начин има место за уште една книга.

 

Меѓународна награда, државно признание, голем интерес за вашите книги деновиве, а не сте од оние кои „трендаат“. Дали тоа охрабрувачки кажува дека и покрај сѐ, вистинските вредности не изумираат?

– Па, би било вистинска трагедија, ако вистинските вредности „изумрат“. Сè уште ќе остане нешто зад себе што некои луѓе ќе го паметат.

Срѓан Марјановиќ
Фото: Приватна архива

Созревањето обично ги прави луѓето патетични, како го разбирате тоа и дали ве прави среќни што сте живееле во време кое беша толку потентно, моќно и инспиративно пред сѐ за креативците?

– Зарем тоа не е „патетично“? Со годините доаѓа искуството и еден вид „смиреност“ (иако сè уште понекогаш со некои „идеи“ знам да горам како „факел“). Секако дека сум среќен што живеам во најкреативното време од почеток на планетата. Период кој е многу позначаен и „поцветен“ од кога било досега. Рокенролот беше револуција не само во областа на музиката, туку и во љубовта, паралелно со сите видови уметност. Ослободување на човекот од сите претходни стеги. Со музика (и во голема мера благодарение на неа) Западот го победи комунизмот без зрно барут. Ова „цунами“ вртоглаво ја зафати планетата.

Такво нешто нема да се повтори во светот. Жал ми е што технологијата го презема сега. Интернет, мрежи, клипови и повеќе. Музиката сега е во втор план, глобално потисната и малку заборавена. Мило ми е што нема да живеам доволно долго за да ја чекам целосната победа на технологијата, кога емоциите веќе нема да постојат, а нема да има време за љубов.

Срѓан Марјановиќ
Фото: Приватна архива

Извор: www.slobodenpecat.mk

Претходно

Галуп: До 11 часот излезноста на изборите во Бугарија е 10 отсто

Следно

Во Русија цел месец секој ден по над 30.000 новозаразени со ковид-19

Latest from Blog

MacedonianEnglishAlbanian